یاد رخت می شود باعث ویرانیمبی تو که عمرم گذشت کاش بمیرانیمدست گدایان نشد همقدم پای شاهخاک در کوی توست ملک سلیمانیمدوش طبیبم بگفت راه علاجی نماندچون که ز حدش گذشت رنگ پریشانیمدر چمن نوبهار وقت سحر می سرودبلبل خوش خوان شب نغمه ی حیرانیمصورت زیبای تو وام ده شعر ماستوصف گل روی تو مصرع پایانیم.#رجب_رخ_فرد + نوشته شده در جمعه هفتم بهمن ۱۴۰۱ ساعت 21:26 توسط رجب رخ فرد  | 

۱. خیره شدن به دیگران.۲. با دهانپر حرف زدن.۳. قطع کردن حرف دیگران.۴. اظهار فضل و دانایی کردن.۵. خیلی محکم یا شل دست دادن.۶. پرخوری در میهمانی ها.۷. پچ پچ کردن و خندیدن مرموز در حضور دیگران.۸. دراز کردن دست از سوی آقایان و اصرار برای دست دادن با خانم هایی که به هر دلیلی مایل نیستند.۹. باد کردن یا صدا در آوردن با آدامس.۱۰. استفاده بی اندازه از تلفن همراه.۱۱. نمایش عمومی احساسات و رومانتیک بودن در حضور دیگران.۱۲. توهین یا کنایه و طعنه زدن به دیگران.۱۳. بهداشت ضعیف و رفتارهای ناپسند بهداشتی در حضور دیگران مانند خلال دندان، تمیز کردن بینی حتی با دستمال، شانه کردن مو.۱۴. حمله به حریم شخصی و باورهای افراد.۱۵. بی نظمی و زرنگی در نوبت.۱۶. ریختن آشغال روی زمین حتی در جاهای کثیف.۱۷. خندیدن به خطاها، آسیب دیدن یا مشکل دیگران.۱۸. به کاربردن کلمه های زشت و زننده.۱۹. حل و فصل کردن مشکلات با فرزند یا همسر یا... در جمع.۲۰. مسخره کردن لهجه ها یا شوخی های تحقیر آمیز جنسیتی.۲۱. افراط و تفریط در سلام و احوالپرسی.۲۲. بدگویی از دیگران.۲۳. فضولی کردن. + نوشته شده در پنجشنبه سوم آذر ۱۴۰۱ ساعت 2:6 توسط رجب رخ فرد  |